Чаму будучыню ў еўропе належыць беларусі

ЧАМУ БУДУЧЫНЮ Ў ЕЎРОПЕ НАЛЕЖЫЦЬ БЕЛАРУСІ

Тое, што на першы погляд здаецца архисложным і вельмі заблытаным, у рэчаіснасці вельмі нават прама і проста. Акрамя двух супрацьлеглых сіл, прынятых называць тыраніяй і дэмакратыяй, існуе яшчэ і трэцяя сіла. Калі дзве першыя сілы прывыклі дзейнічаць адкрыта, то трэцяя сіла ад стагоддзя аддае перавагу заставацца ў цені. І зусім не ад праславутай баязлівасці, бо падступства і злоснай дзёрзкасці гэтай трэцяй сіле не займаць. Гэтая трэцяя сіла гатовая знішчыць усё, што не ўкладаецца ў яе ўласныя ўяўленні пра прыладу нашага свету. Аб яго законах і парадку. Таму, хто зразумеў, аб якой сіле я кажу, сказанага дастаткова. Таго ж, хто жывы пераказамі плётак і намоў, растлумачыць сказанае немагчыма. З-за таго, што ўвесь алгарытм дзеянняў гэтай трэцяй сілы схаваны вельмі глыбока, то змагацца з ёй звычайнымі метадамі нельга. Нельга з дапамогай гіпергукавай ракеты выправіць тую частку чалавечай прыроды, якая ад стагоддзя прызнана сапсаванай. У той жа час існуе зброя, здольнае вельмі эфектыўна супрацьстаяць гэтай трэцяй сіле. І гэтай зброяй даўно і вельмі паспяхова валодае беларус. Часцяком ён і сам не падазрае аб наяўнасці ў яго гэтай зброі. Так як месцам знаходжання гэтага цудадзейнага зброі з’яўляецца не яго галава, а яго сэрца.
Сэрца беларуса стала непераадольнай перашкодай на шляху хана Батыя да Балтыйскага мора. Сэрца беларуса зрынула ў трапятанне крымскага хана, зразумеўшы пад сценамі горада Слуцка, што вялікая любоў, якая знайшла сваю мясціна ў сэрцы княгіні Анастасіі, нашмат мацней, чым уся яго дзвюхсоттысячная раць.
І, як ужо павялося « “вішанька на торце”. Па законах Чынгісхана, кадыфікаваным ім самім у “Ясе”, на ўсіх заваяваных ім тэрыторыях, пры зборы даніны ад усіх відаў падаткаабкладання павінны былі быць вызваленыя старыя і дзеці. Яго ўнук Батый-хан, які заваяваў Русь, прытрымліваўся гэтага закона. Але мясцовыя князі, якім было даручана збіраць даць і адпраўляць яе ў хлеў або Каракорум, вельмі часта парушалі гэтыя закон. Дралі са сваіх пададзеных, што называецца, тры шкуры. Таму, як цяпер спрабуюць даказваць некаторыя гісторыкі, татарскае ярмо было ярмом толькі для простых рускіх людзей, але не для рускіх князёў, якія ваявалі паміж сабой за права збіраць даніну са сваіх падданых. У выніку хану Батыю прыйшлося правесці перапіс насельніцтва на ўсёй тэрыторыі Улуса Джучы, часткай якога было Маскоўскае княства. Адной з задач гэтай перапісу, стала выключэнне з спісу падаткаабкладаемага асоб старых і дзяцей. Трэба прызнацца, не дапамагла нават гэтая мера. Баскакі (назіральнікі пры паводзінах перапісу і збіранні падаткаў: заўв. Аўт.) дакладвалі Батыю, што памер, які збіраецца рускімі князямі даніны, нашмат перавышае ёй узаконены памер. Так што, калі сёння няшчасны расейскі ці беларускі пенсіянер абураецца падатковымі паборамі, то хай ён ведае, дзе і калі гэта злоўжыванне мела свой пачатак. Бо генная памяць, яна ж гістарычная памяць, незвычайна моцная. Прайшла цэлая тысяча гадоў з тых часоў, калі ярлык на сход даніны з рускага горада Ноўгарад, быў уручаны татарскім ханам Аляксандру Неўскаму. Але і сёння наўгародцы не асабліва шануюць памяць гэтага святога. Бо наўгародцы адзін раз ужо яго выганялі, заснаваўшы рэспубліку, але Аляксандр неўзабаве вярнуўся разам з татарскім баскакам і стаў ўгаворваць наўгародцаў плаціць татарам даніну, паабяцаўшы не браць падаткі са старых і дзяцей. Але, хутчэй за ўсё, і ў той раз гэты закон Чынгісхана быў парушаны.